Welkom
Vandaag is het Vaderdag.
Voor velen een dag van warmte, verbondenheid en kleine geluksmomenten.
Maar voor sommige mannen voelt deze dag anders.
Omdat er een kinderwens leeft.
Omdat er gehoopt werd.
Omdat een droom een andere vorm kreeg.
In deze blog wil ik ruimte maken voor wensvaders, mannen in een IVF-traject en mannen die ongewild kinderloos zijn gebleven.
Voor hun stille verdriet, hun liefde en hun vaderhart dat vaak onzichtbaar blijft.
Als de wens om vader te worden blijft bestaan
Vaderdag. Voor velen een dag van ontbijt op bed, knutselwerkjes en een warme knuffel van hun kinderen. Maar voor sommige mannen voelt deze dag anders. Omdat er een kinderwens was. Omdat er gehoopt werd. Omdat er een toekomstbeeld leefde waarin ze ooit papa zouden worden.
Voor mannen die midden in een fertiliteitstraject zitten, kan Vaderdag confronterend zijn. Voor mannen die na een lang traject ongewild kinderloos zijn gebleven, kan deze dag ook een herinnering zijn aan wat nooit werkelijkheid werd.
Toch wordt er weinig gesproken over hun verhaal.
Het stille verdriet van mannen
Wanneer een koppel een fertiliteitstraject doorloopt, gaat de aandacht vaak naar de vrouw. Naar haar lichaam, haar emoties en haar behandelingen.
Maar ook mannen beleven dit proces intens. Zij gaan mee naar afspraken, wachten mee op resultaten, delen dezelfde hoop en dezelfde teleurstellingen. Ze proberen vaak sterk te blijven, voor hun partner en voor zichzelf.
Hun verdriet krijgt niet altijd woorden. Niet omdat het er niet is, maar omdat mannen vaak geleerd hebben om het anders te dragen.
Toch is ook dit verlies.
Rouwen om een toekomst die er niet kwam
Ongewilde kinderloosheid gaat niet alleen over het ontbreken van een kind.
Het gaat ook over afscheid nemen van dromen. Van verwachtingen. Van momenten die nooit zullen plaatsvinden.
Geen eerste schooldag. Geen verhalen voor het slapengaan. Geen Vaderdagkaartjes op de keukentafel.
Dat afscheid gebeurt meestal niet in één keer. Het is een proces van telkens opnieuw loslaten en aanpassen aan een leven dat anders loopt dan gehoopt.
Dat noemen we ook rouw.
Wanneer ben je vader?
Misschien is dat wel een van de moeilijkste vragen. Ben je pas vader wanneer je een kind in je armen houdt? Of begint vaderschap al bij het verlangen? Bij de liefde die ontstaat nog voor een kindje er is?
Veel wensouders herkennen dat gevoel. De wens om te zorgen, lief te hebben en er te zijn voor een kind bestaat vaak al lang voordat dat kind er daadwerkelijk is.
Die liefde is echt. Dat verlangen is echt.
En ook dat verdient erkenning.
Liefde krijgt soms een andere vorm
Sommige dromen komen uit zoals we ze voor ogen hadden. Andere dromen krijgen een andere vorm. Dat neemt het gemis niet weg. Maar het betekent niet dat de liefde verdwenen is.
Liefde vindt vaak een nieuwe weg. In een partner. In familie. In vriendschap. In engagement voor anderen. Soms ook in een trouwe viervoeter die een bijzondere plaats krijgt binnen het gezin.
Het leven wordt anders dan verwacht, maar daarom niet zonder betekenis.
Op Vaderdag denk ik ook aan hen
Vandaag denk ik niet alleen aan alle papa's. Ik denk ook aan de wensvaders. Aan de mannen die midden in een fertiliteitstraject zitten. Aan de mannen die hoopvol wachten. Aan de mannen die moesten loslaten.
Aan de mannen die misschien nooit "papa" genoemd zullen worden, maar die wel een vaderhart hebben.
Hun verhaal mag gezien worden.
Hun verdriet mag benoemd worden.
Hun liefde verdient erkenning.
Deze blog draag ik op aan mijn man.
Mijn droompapa.
Voor alle liefde die er al was, voor het blijven hopen, het stille meedragen en het warme hart dat zoveel plaats had voor een kindje.
Vandaag geven we die liefde mee aan onze hond, aan het leven dat we samen bouwen en aan elkaar.
Sommige dromen krijgen een andere vorm, maar de liefde erachter blijft even echt.
Warme groet,
Wendy
De Geluksstroom
