Welkom
Niet toevallig, maar als stille bakens.
Voor mij is 2 maart zo’n dag.
Een dag van verlies. Van stoppen.
En van langzaam opnieuw beginnen.
Dit verhaal gaat over die periode — en over wat daar, heel langzaam, opnieuw uit groeide.
2 maart – over verlies, doorgaan en opnieuw beginnen
2 maart De dag waarop onze laatste ivf-poging mislukte.
Een droom viel stil. Wat volgde was geen helder verdriet met een begin en een einde, maar een waas van pijn, rouw en vele vragen. Hoe zag mijn leven eruit als dit niet was gebeurd? Wie ben ik zonder dat toekomstbeeld?
Twee jaar later, opnieuw op 2 maart, kreeg ik een nieuwe functie op het werk. Ik wilde vooruit, mijn leven een andere wending geven. Ik ging er vol voor, misschien ook om niet te hoeven voelen wat er diep vanbinnen nog speelde.
Op 2 maart, drie jaar later, trok de dokter de stekker eruit en schreef me ziek. Het woord dat viel was burn-out.
Maar eerlijk? Ik ben daar lang tegenin gegaan. Het voelde voor mij niet alsof ik compleet opgebrand was, maar eerder alsof ik bleef doorgaan terwijl ik diep vanbinnen allang wist dat het niet meer klopte. Soms noemen ze dat ook wel burn-on: blijven doorgaan en functioneren, terwijl je energie langzaam wegebt. De werkomstandigheden droegen daar zeker aan bij. De coronaperiode en tegelijk een nieuwe functie waarin ik mijn draai nog moest vinden, maakten het extra lastig. Wat ooit een nieuwe uitdaging leek, voelde steeds vaker als een soort bore-out. Ik miste energie, betekenis en ruimte om mijn talenten te gebruiken.
Dus ging ik op zoek naar nieuwe uitdagingen, een nieuwe identiteit, iets dat weer beweging zou brengen. Maar ondertussen bleef ik doorgaan, zoals zovelen dat doen, tot mijn lichaam uiteindelijk zei wat mijn hoofd nog niet wilde horen: nu is het genoeg.
Een periode van vertragen, stilstaan en opnieuw leren luisteren naar mezelf.
Enkele maanden thuis volgden. Zoeken naar wie ik ben zonder functie, zonder voortdurend doorgaan, zonder mezelf te bewijzen. Langzaam leerde ik wat zelfzorg werkelijk betekent.
Niet als iets extra op mijn to-do lijst, maar als luisteren naar mijn grenzen. Als zachter leren kijken naar mezelf. Als aanvaarden dat veerkracht niet hetzelfde is als altijd maar sterk blijven — maar ook durven rusten, vertragen en hulp toelaten.
En ik ontdekte ook dit: zelfzorg is geen eindpunt. Geen fase die je afrondt en waar je dan “klaar” mee bent. Het is iets van elke dag opnieuw. Telkens weer voelen, bijsturen, grenzen bewaken en mild blijven voor jezelf.
Nieuwe plannen durven maken
Zo groeide langzaam in mijn hoofd en hart De Geluksstroom.
Een nieuwe stroom
Pas tijdens mijn opleiding bij Rouw en Verlies Vlaanderen
begon alles samen te vallen. Daar besefte ik dat mijn zoektocht naar passie op
werkvlak eigenlijk een zoektocht was naar erkenning van mijn rouw.
Ze mocht rijpen, samen met mij.
De Geluksstroom
Voel je iets in dit verhaal? Herken je dat gevoel van even niet meer weten waar je staat? Je hoeft er niet alleen doorheen.
Bij De Geluksstroom ben je welkom zoals je bent. We maken ruimte voor rouw en verlies, voor zelfzorg wanneer je lichaam aangeeft dat het genoeg is, en voor het voorzichtig herontdekken van je veerkracht. Om woorden te geven aan wat zwaar voelt, of juist om even helemaal niets te zeggen. Samen, op jouw tempo, ontdekken we wat weer in beweging wil komen.
Je bent welkom, precies zoals jij bent.
Warme groeten
Wendy
De Geluksstroom