Gisteren gingen we wandelen met Jolly.
Er is een buurmeisje dat haar altijd even komt knuffelen. We zien elkaar regelmatig, maar eigenlijk wist ik haar naam niet.
Tot gisteren.
Een vrouw riep: "Emma."
Op dat ene woord stond de tijd even stil.
Een schokgolf ging door mijn lijf.
We wandelden verder. Alsof er niets gebeurd was. De zon scheen, Jolly liep vrolijk mee en de wereld draaide gewoon door.
Maar eenmaal thuis stroomden de tranen.
Emma...
Een naam die wij ooit met liefde koesterden. Een naam vol dromen, hoop en een toekomst die anders liep dan we hadden gehoopt.
Het blijft bijzonder hoe rouw zich kan aandienen. Niet altijd op de dagen waarop je het verwacht, maar in de meest gewone momenten. Tijdens een wandeling. Door één naam. Eén woord.
Soms heeft een hart tijd nodig om in te halen wat een ziel al voelde.
De leegte omarmen is voor mij een dagelijks proces. Sommige dagen draag ik haar bijna ongemerkt met me mee. Andere dagen wordt ze onverwacht aangeraakt en voel ik hoe liefde en gemis nog steeds hand in hand gaan.
En toch wandel ik verder.
Niet omdat de leegte verdwenen is, maar omdat ik geleerd heb dat ze deel uitmaakt van mijn verhaal.
Liefde verdwijnt niet. Ze krijgt alleen een andere plaats. Ze leeft verder in herinneringen, in dromen... en soms in één onverwacht uitgesproken naam.
Soms kijkt het leven even om... net zoals Jolly. En word je herinnerd aan de liefde die altijd met je meewandelt.
Warme groet,
De Geluksstroom
Herken je jezelf in dit verhaal?
Levend verlies, een onvervulde kinderwens of een ander verlies laat vaak sporen na die niet altijd zichtbaar zijn voor de buitenwereld.
Voel je dat je nood hebt aan een luisterend oor of begeleiding?
Je bent van harte welkom bij De Geluksstroom.
Samen maken we ruimte voor wat er is, op jouw tempo.
Neem gerust contact met me op.
