Welkom
Deze blog ligt me nauw aan het hart.
Wanneer we spreken over een onvervulde kinderwens, gaat het vaak over de wensouders. Over hun verlangen, hun hoop, hun verdriet en het afscheid van een toekomst die ze anders hadden voorgesteld.
Maar ik merk dat er nog een ander verhaal is.
Ook de mensen rondom hen worden geraakt. Een ouder die geen grootouder wordt. Een broer of zus die geen tante of nonkel wordt. Een vriendin die niet de meter wordt waar ze misschien al van droomde.
Ook daar kan verdriet zitten. Stil verdriet, dat soms weinig ruimte krijgt.
Met deze blog wil ik dat stukje verhaal zichtbaar maken. Niet om het verdriet met elkaar te vergelijken, maar om te erkennen dat iedereen op zijn eigen manier geraakt kan worden.
Misschien herken je jezelf in dit verhaal. Misschien denk je meteen aan iemand die dicht bij je staat.
Lees dan gerust mee. Misschien vind je er iets van herkenning, erkenning… of gewoon een klein beetje houvast.
Een kinderwens kan heel persoonlijk zijn
Je draagt hem mee in je hart, in je plannen en in de toekomst die je voor jezelf ziet. Wanneer die wens niet uitkomt, de weg naar een kind moeilijk verloopt of anders loopt dan gehoopt, kan dat veel verdriet, onzekerheid, machteloosheid en verlies met zich meebrengen.
Maar dit raakt niet alleen de wensouders. Ook de mensen om hen heen worden door hun verhaal geraakt: de grootouders die misschien al droomden van hun rol als oma of opa, de broer of zus die uitkeek naar het moment waarop hij of zij tante of nonkel zou worden, en vrienden die fantaseerden over kinderen die later samen zouden opgroeien. Een onvervulde kinderwens kan daardoor een verlies zijn dat doorwerkt in een hele omgeving.
Ook zij verliezen een toekomstbeeld
Wanneer een kinderwens niet wordt vervuld, verliezen wensouders soms niet alleen het kind waarnaar ze verlangden, maar moeten ze ook afscheid nemen van een toekomstbeeld: van verjaardagen, een kinderkamer, vakanties met kinderen, het aankondigen van een zwangerschap en iemand die later ‘mama’ of ‘papa’ zou zeggen.
Maar ook mensen rondom hen kunnen een toekomstbeeld verliezen: een oma die nooit oma wordt, een opa die geen kleinkind op zijn schoot krijgt of een vriendin die geen meter of peter wordt. Dat verdriet wordt niet altijd uitgesproken, want hoe praat je over bijvoorbeeld een kleinkind dat er nooit gekomen is?
Iedereen rouwt anders
Wat mij hierin belangrijk lijkt, is dat we ruimte maken voor verschillende vormen van verdriet.
De pijn van wensouders staat centraal. Zij dragen het verlangen, de behandelingen, de teleurstellingen en de keuzes die daarmee gepaard kunnen gaan.
Maar dat betekent niet dat hun omgeving niet geraakt wordt: soms blijft dat verdriet juist heel stil, omdat mensen denken: “Ik mag hier toch niet verdrietig om zijn?”, “Het is niet mijn kind” of “Ik wil hen niet nog meer belasten met mijn verdriet.” Zo kan iedereen met zijn eigen stukje verdriet blijven rondlopen.
Soms weet de omgeving niet wat ze moet zeggen
Goedbedoelde woorden kunnen soms extra pijn doen: “Je moet het loslaten”, “Misschien gebeurt het nog wel”, “Je hebt toch elkaar” of “Je kunt altijd nog…”. Vaak worden die woorden uitgesproken vanuit liefde en onmacht, omdat iemand gewoon niet weet wat hij moet zeggen. Misschien hoeft er ook niet altijd iets gezegd te worden.
Soms is het belangrijkste er gewoon te zijn: luisteren zonder oplossingen te zoeken, erkennen dat het moeilijk is, niet wegkijken van het verdriet en begrijpen dat een onvervulde kinderwens niet zomaar een hoofdstuk is dat je afsluit.
Samen geraakt, maar niet hetzelfde verdriet
Misschien is dat wel één van de belangrijkste dingen om te onthouden. We kunnen samen geraakt zijn, zonder hetzelfde verlies te dragen. De wensouder heeft een ander verhaal dan de wensgrootouder die geen kleinkind krijgt. De broer heeft een ander verhaal dan de zus. De vriendin heeft een ander verhaal dan het koppel. Iedereen mag voelen wat het met hem of haar doet. En tegelijk mogen we het verdriet van de wensouders niet uit het oog verliezen.
Want achter een onvervulde kinderwens zit vaak een verhaal dat veel groter is dan wat de buitenwereld ziet.
Een verhaal van verlangen.
Van hoop.
Van wachten.
Van teleurstelling.
Van afscheid nemen.
En soms van opnieuw zoeken naar een manier om verder te gaan.
Een anker voor iedereen
Misschien is dat wel wat we elkaar het meest kunnen geven: geen oplossingen of juiste woorden, maar een anker.
Een anker dat zegt:
Ik zie jouw verdriet.
Ik hoef het niet op te lossen.
Ik blijf, ook als ik niet weet wat ik moet zeggen.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Of je nu wensouder bent, ouder, broer, zus, vriend of vriendin… een onvervulde kinderwens raakt vaak meer mensen dan we beseffen.
En toch is er voor elk verhaal ruimte.
Bij De Geluksstroom wil ik zo’n anker bieden: een
plek waar verdriet, hoop, verlangen en stilte naast elkaar mogen bestaan, waar
je niets hoeft te verbergen en waar je welkom bent met jouw verhaal. Want niet
elk verlies is zichtbaar, niet elke rouw heeft woorden, maar iedereen mag een
plek hebben waar hij even mag aanmeren.
Warme groet,
Wendy
De Geluksstroom
